obozy rowerowe - kolonie dla dzieci -

natychmiast. Co więcej, mogłyśmy z matką podsłuchiwać Toraka i Zedara i przekazywać informacje o tym dalej, więc ojciec uprzedzał ruchy Zedara. Zedar namawiał Toraka, aby ten przywdział zbroję i wyszedł z pawilonu, czym podniesie na duchu Anagarków, ale Bóg Smok uparcie odmawiał, ponieważ to był dzień, którego się od dawna obawiał. Ostatnio przeglądałam Wyrocznię Ashabińską i nie potrafię zrozumieć, jak Torak mógł się tak ogromnie pomylić w interpretacji pewnego fragmentu. Najwyraźniej automatycznie założył, że był, jak niemal zawsze, Dzieckiem Mroku. Potem uznał, że Dzieckiem Światła zawsze będzie Rivański Król, spadkobierca Rivy. Taka kombinacja

miała miejsce pod Cthol Mishrak, gdy Garion ostatecznie zniszczył Toraka, ale to było inne WYDARZENIE i miało miejsce w czasie innej wojny, kilkaset lat później. Torak najwyraźniej pomylił oba wydarzenia i ten błąd przyniósł nam zwycięstwo pod Vo Mimbre. Pomimo natarczywości Zedara Torak pozostawał niewzruszony. - Nie obozy rowerowe czas jeszcze, bym wyszedł przeciw mym wrogom, Zedarze - powiedział. - Mówiłem ci już, że tego dnia rządzi czysty przypadek. Jednako zapewniam cię, że pewne WYDARZENIE poprzedzi me spotkanie z Dzieckiem Światła, i to WYDARZENIE będzie pojedynkiem Woli, a siła mej Woli daleko prześciga Wolę

tego, kto stawi mi czoło. Ta rywalizacja zdecyduje o wyniku bitwy tego dnia. Pomimo naszego zespolenia niektóre myśli matki nadal pozostawały przede mną ukryte, ale pochwyciłam jej napięcie. Matka najwyraźniej przygotowywała się do czegoś i rozmyślnie to przede mną taiła. - Muszę pójść z pomocą Malloreanom, mistrzu - mówił Zedar z nutą desperacji w głosie. - Czy pozwolisz mi użyć sił, które trzymamy w rezerwie? - Rób, co uznasz za najlepsze, Zedarze - odparł Torak z boską obojętnością, która musiała doprowadzać jego ucznia do szału. Zedar podszedł do wyjścia z pawilonu i wydał rozkazy czekającym na

kolonie dla dzieci zewnątrz kurierom. Wkrótce potem rezerwy Angaraków zaczęły maszerować ku bitwie toczącej się pod bramami miasta, gdy w tym samym czasie Cherekowie i generał Cerran przedarli się przez linie Nadraków, by pójść z pomocą rycerzom mimbrackim. Zamieszanie na polu bitwy wzmagało się, a ojciec jeszcze je powiększył, każąc wujkowi Belkirze wypuścić Rivan, Sendarów i astu-riańskich łuczników, którzy ukrywali się w lasach na północy. Z ponurym milczeniem wyszli spomiędzy drzew, by zająć pozycje, które właśnie opuściły rezerwy Zedara. Wszyscy posłańcy, przybywający do żelaznego pawilonu, przynosili złe wieści. - Panie Zedarze! - zawołał

pierwszy przenikliwym głosem. - Król Ad Rak Cthoros został zabity i wśród Murgów zapanował chaos! - Panie Zedarze! - przerwał drugi. - Nadrakowie i Thullowie rozproszyli się i próbują uciekać! - Panie Zedarze! - włączył się trzeci posłaniec. - Od północy atakują nas wielkie siły! Są z nimi asturiańscy łucznicy, obozy a ich łuki sieją spustoszenie wśród naszych odwodów! Nasze siły w centrum bitwy są w śmiertelnym niebezpieczeństwie i rezerwy nie będą w stanie przyjść im z pomocą! Nie możemy atakować łuczników, ponieważ bronią ich Sendarowie i Rivanie! - Rivanie! - ryknął Torak. - Rivanie

przybyli, aby stawić mi czoło?! - Tak, przenajświętszy - odparł przerażony posłaniec. - Maszerują z Sendarami i Asturianami na nasze tyły! Nasz los jest już przypieczętowany! - Zabić go - powiedział Torak do jednego ze stojących w pobliżu Grolimów. -To nie miejsce dla snującego domysły posłańca. Dwaj Grolimi rzucili się na nieszczęsnego posłańca z nożami. Tamten jęknął, po czym padł na ziemię. - Azali ten, który przewodzi Rivanom, dzierży miecz? - wypytywał Torak drugiego posłańca, który stał z pobladłą twarzą, wpatrzony w leżącego towarzysza. - Tak, mój boże - odparł piskliwym z przerażenia głosem. - Czy miecz ten

obozy -